Historia Praskiej Pielgrzymki Pieszej Pomocników Matki Kościoła

Po cudownej obronie Jasnej Góry przed Szwedami w grudniu 1655 roku, król Jan Kazimierz we Lwowie, przed obrazem Matki Bożej Łaskawej, w dniu 1 kwietnia 1656 roku obiera Matkę Bożą Królową Polski po wszystkie czasy (Śluby Jana Kazimierza). Jest to wiekopomny akt wdzięczności za cudowne ocalenie naszego narodu.

W następnym już roku: 1657, wyrusza z Warszawy Pragi Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę, jako dziękczynienie, że Matka Najświętsza jest odtąd po wszystkie czasy Naszą Królową oraz jako błaganie o ocalenie Warszawy przed epidemią cholery, która zbierała krwawe żniwo w stolicy. Pielgrzymka ta szła na Święto Matki Bożej Łaskawej w Oktawie Uroczystości Zesłania Ducha Świętego. W tym samym roku 1657 wyruszyła również Pielgrzymka Łowicka i są to dwie naj starsze pielgrzymki z Mazowsza. Warszawska Pielgrzymka Piesza wyruszyła dopiero w 1711 roku.

Pierwszą przerwę Praska Pielgrzymka Piesza miała po napadzie Suworowa, który w listopadzie 1794 roku wymordował 18 tys. Prażan. Wtedy właśnie Ks. Wikary z Kamionka, chcąc ratować Figurę Matki Bożej Kamionkowskiej wyniósł ją z płonącego kościoła na Kamionku, skąd wychodziła Praska Pielgrzymka Piesza i przeniósł ją do kościoła Matki Bożej Loretańskiej przy ul. Ratuszowej. Do dnia dzisiejszego figura Matki Bożej Kamionkowskiej przebywa w tym kościele.

W roku 1807 było ponowne oblężenie Warszawy przez wojska napoleońskie i cała Praga wtedy po raz drugi została zniszczona. Pielgrzymka tego roku nie wyruszyła.

Gdy około 1815 roku nastąpił przełom historyczny z Księstwem Warszawskim, Królestwo Polskie z powrotem połączyło brzegi Pilicy i zabór sięgał do Częstochowy. Granic już nie było i wobec tego Pielgrzymka Praska z powrotem wróciła na trasę od Matki Bożej Kamionkowskiej do Matki Bożej Częstochowskiej.

W latach 1864 i 1865 z powodu wysokiego stanu wody na Wiśle koło Czerska, Pielgrzymka Praska nie mogła przedostać się na drugi brzeg i musiała zmienić dotychczasową trasę, która prowadziła przez Starą Błotnicę, Skrzyńsko, Rudę Maleniecką, Lipę i powędrowała szlakiem Pielgrzymki Warszawskiej przez Łazy i Nowe Miasto nad Pilicą.

W naszej Pielgrzymce brał udział Władysław Reymont w roku 1894. Wówczas Pielgrzymka wyruszała z kościoła Matki Bożej Loretańskiej z Warszawy Pragi. Reymont opisuje, że Praską Pielgrzymkę prowadzili świeccy, a księża w parafiach przez które przechodziła, witali ją, spowiadali pielgrzymów, odprawiali nabożeństwo i na dalszą drogę błogosławili.

W roku wybuchu pierwszej wojny światowej w 1914 roku Pielgrzymka Praska doszła normalnie na Jasną Górę. W następnych latach w czasie wojny pielgrzymi szli małymi grupami, zaś w 1920 pielgrzymka poszła w postaci dużej zwartej grupy pątników.

W latach 80-tych, Pielgrzymka Warszawska była bardzo liczna i wówczas Ks. Józef Buchajewicz (obecny Kierownik Praskiej Pielgrzymki Pieszej) na prośbę Ks. Prymasa zwrócił się z prośbą do Ks. Uszyńskiego, ówczesnego Rektora kościoła akademickiego św. Anny, a przez niego do pana Tadeusza Popończyka o odnalezienie pierwszej trasy Pielgrzymki Praskiej. Ks. Józef Buchajewicz, wraz z Krzysztofem Ksionkiem – Pomocnikiem Maryi Matki Kościoła zrobił objazd po wszystkich parafiach i miejscowościach na jej trasie.

I oto już 16 sierpnia 1984 roku z kościoła Matki Bożej Zwycięskiej na Kamionku (obecnie Konkatedra Diecezji Warszawko Praskiej) wyruszyła po 67 latach przerwy, wznowiona PRASKA PIELGRZYMKA PIESZA POMOCNIKÓW MATKI KOŚCIOŁA z Warszawy na Jasną Górę na 26 sierpnia – Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej – jest to święto patronalne Pomocników Matki Kościoła. Pielgrzymka dochodzi na Jasną Górę 25 sierpnia w południe, a wieczorem od godziny 2100 pątnicy prowadzą czuwanie nocne w Kaplicy Matki Bożej Częstochowskiej, zaś 26 sierpnia po uroczystej sumie odpustowej następuje rozwiązanie Praskiej Pielgrzymki Pieszej.