Pielgrzymowanie…

„Nie mogło zabraknąć na szlaku mego pielgrzymowania Jasnej Góry”
Tradycje pielgrzymowania na Jasną Górę sięgają samych początków Sanktuarium. W krótkim czasie stało się ono jednym z najbardziej uczęszczanych miejsc pielgrzymkowych. Szybko bowiem rozniosła się sława o cudach zdziałanych za pośrednictwem Matki Bożej.

Już w 1429 roku król polski Władysław Jagiełło pisał do papieża Marcina V:. „Miejsce to utrzymuje się jedynie z jałmużny pielgrzymów oraz doznaje wsparcia z napływu ludzi, których mnóstwo zbiega się do owego kościoła w nadziei zbawienia”. Profanacja cudownego Obrazu w 1430 roku oraz uroczysta procesja z Krakowa na Jasną Górę po jego odnowieniu przyczyniły się do zwiększenia napływu pątników. Wysłannik papieża Grzegorza XIII do króla polskiego Stefana Batorego, Antonio Poscevino (1582), urzeczony liczbą pielgrzymów nazwał Jasną Górę „polskim Loreto”.

W siedemnastym wieku rokrocznie przybywało ponad sto tysięcy pielgrzymów. Pielgrzymowali królowie i hetmani, magnaci, szlachta, rycerstwo oraz prosty lud. wówczas to powstał zwyczaj pieszego pielgrzymowania do tego miejsca. Od 1611 roku pielgrzymują tu mieszkańcy Żywca, od 1627 roku przychodzi pielgrzymka z Gliwic a od 1683 – z Krakowa. Kalisz, który nie tylko przychodzi, ale i wraca pieszo, pielgrzymuje od pierwszej połowy XVII wieku. Największa i najsławniejsza do dziś Pielgrzymka Warszawska, matka pielgrzymek powstałych w ostatnich latach, prowadzona zasadniczo przez paulinów, rozpoczęła wędrowania w 1711 roku. W jej dziejach tragicznie zapisał się rok 1792, kiedy to wojsko kozackie wymordowało wszystkich pątników.

Okres rozbiorów (1772-1918) stanowił utrudnienie dla ruchu pielgrzymkowego, lecz mimo zakazów i szykan przybywałyna Jasną Górę liczne grupy pątników. Na uroczystości pięćsetlecia Jasnej Góry (1882) przybyło około czterystu tysięcy osób.

Na początku dwudziestego wieku pielgrzymowało rocznie około miliona osób. Wówczas też zaczęły się tworzyć pielgrzymki stanowo-zawodowe, które zwykle łączono ze ślubowaniami. Zobowiązywano się w nich do kształtowania życia według Ewangelii. Zwyczaj ten umocnił się po 1945 roku i do dzisiaj stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych znamion polskiego pielgrzymowania. Nawet druga wojna światowa nie przerwała ruchu pątniczego. Przybywano w małych grupach starając się utrzymać tradycję.

W pierwszych latach po drugiej wojnie światowej przybywało na Jasną Górę około miliona pielgrzymów rocznie. Od 1951 roku administracja reżimu komunistycznego robiła wszystko, by „zarosły ścieżki do Jasnej Góry”. Warszawska Pielgrzymka Piesza nie zaprzestała jednak pielgrzymowania. Pomimo szykan – na uroczystości Jasnogórskich Ślubów Narodu 26 sierpnia 1956 roku zgromadziła się milionowa rzesza pielgrzymów. Następne lata, okres Wielkiej Nowenny przed tysiącleciem Chrztu Polski (1966) oraz czas Soboru Watykańskiego II wpłynęły na masowy rozwój pielgrzymowania, gdy Prymas kardynał Wyszyński gromadził Naród polski na Jasnej Górze. Polacy czerpali tu siłę do przetrwania i budowania Polski chrześcijańskiej. W 1970 roku liczba pielgrzymów sięgała dwóch milionów.

Piesze pielgrzymowanie zwiększyło się gwałtownie wraz z wyborem kardynała Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową. W dniach 4 – 6 czerwca 1979 (pierwsza pielgrzymka Ojca Świętego do Ojczyzny) zgromadziło się na Jasnej Górze około trzech i pół miliona pielgrzymów, z których spora część przyszłą pieszo. W 1981 roku ton polskiemu pielgrzymowaniu do Matki Bożej nadali robotnicy, którzy zapoczątkowali pokojową rewolucję. Jej owocami żyje dziś Polska i Europa.

W pieszych pielgrzymkach uczestniczy rocznie około 200 – 250 tysięcy pielgrzymów. Wśród nich są wielkie pielgrzymki stanowe: robotników, rolników, maturzystów, młodzieży szkolnej, dzieci pierwszokomunijnych, nauczycieli i wychowawców, kolejarzy, służby zdrowia, prawników, żołnierzy, policjantów, łącznościowców, pracowników komunalnych, straży pożarnrej. We wszystkich tych pielgrzymkach uczestniczy hierarchia Kościoła polskiego oraz przedstawiciele władz państwowych.

Ważny dla eklezjalnego wymiaru pielgrzymowania na Jasną Górę jest udział pątników z Europy i całego świata. Od 1966 roku pielgrzymi spoza granic Polski uczestniczą w pielgrzymkach pieszych. dziś liczba ich rośnie w tysiące.

Piesze pielgrzymki są znamieniem polskiego katolicyzmu obecnych czasów. Trwają one najczęściej kilka lub kilkanaście dni i stają się środowiskiem integralnej ewangelizacji, której pierwszym elementem jest dawanie świadectwa. Są rekolekcjami w drodze. Słowo Boże i codzienny udział w Eucharystii związane z trudem pielgrzymowania ułatwiają odkrywanie w sobie zdolności do wymagającej ofiary miłości bliźniego.

Piesze pielgrzymki na Jasną Górę z udziałem przedstawicieli różnych narodów Europy mogą spełnić znaczącą rolę w budowaniu nowej Europy, wspólnego europejskiego domu. Mogą wydatnie pomóc w stworzeniu wspólnoty narodów żyjących w autentycznym braterstwie, którego kamieniem węgielnym jest Jezus Chrystus.

Na miano wiernego jasnogórskiego Pielgrzyma zasłużył sobie Ojciec Święty Jan Paweł II. Już od wczesnej młodości był żywo związany z Jasnogórską Królową Polski, do której wielokrotnie przybywał z pielgrzymką, najpierw jako student, potem duszpasterz młodzieży akademickiej, wreszcie biskup prowadzący pielgrzymki kapłanów z archidiecezji krakowskiej. Również jako papież nawiedza Sanktuarium jasnogórskie – „Nie mogło zabraknąć na szlaku mego pielgrzymowania Jasnej Góry” – powiedział tu 7 czerwca 1999 roku.

źródło: www.jasnagora.pl